ေဒၚအမာ
လူထုသတင္းစာတိုက္
မႏၱေလး။
ရန္ကုန္ဗဟိုစံျပေထာင္

၃-၂-၅၄

မာ,
ဇႏၷ၀ါရီလ ၂၀ ရက္ေန႔က ရန္ကုန္ကို ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ေရာက္ပါတယ္။ ကိုယ္တို႔ စီးလာတဲ့ ေလယာဥ္ပ်ံကလဲ တရားခံတေယာက္ ပါလာတယ္ဆိုၿပီး ၀ူး၀ူး ၀ါး၀ါး မလုပ္ပါဘူး။ တေလွ်ာက္လံုး သေဘာေကာင္းပါတယ္။ ေလယာဥ္ပ်ံႀကီးက သက္မဲ့ သတၱ၀ါမို႔လား? ရာသီဥတုက ေကာင္းလို႔ဘဲလား? အေၾကာင္း ၂ ခုလံုးေႀကာင့္ဘဲလား? ၂ ခုလံုးေႀကာင့္ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္ ထင္တယ္၊ ၿငိမ္လိုက္တဲ့ ေလယာဥ္ပ်ံ။


မဂၤလာဒံုေလဆိပ္မွာ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအဖြဲ႔သား ၂၀၀ ေလာက္က ပန္းစည္းေတြ, ဘာေတြနဲ႔ ဆီးႀကိဳေနၾကတယ္။ ၁၉ ရက္ေန႔ကလဲ တႀကိမ္ လာႀကိဳၾကေသးသတဲ့၊ အဲဒီေန႔က ဆိုရင္ လူ ၃၀၀ ေလာက္ ႐ွိတယ္တဲ့၊ ၀မ္းနည္းထိခိုက္တဲ့ မ်က္ႏွာမ်ားနဲ႔ ပန္းစည္းမ်ား ကိုယ့္ကို ေပးၾကတယ္။ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆာင္႐ြက္တဲ့ ကိုယ့္ကို လႊတ္ေပးဘို႔လဲ ေႂကြးေၾကာ္ ၾကတယ္။ စံုေထာက္အရာ႐ွိ ၄, ၅ ေယာက္ကလဲ တာ၀န္အရ လာေစာင့္ေနၾကရတယ္။ ရန္ကုန္က လာႀကိဳၾကတဲ့ လူေတြကို ၾကည့္ၿပီး မႏၱေလးေလဆိပ္မွာ မိဘေဆြမ်ိဳးေတြနဲ႔ မင္းတို႔တေတြ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဘက္ေတာ္သား ၃, ၄ ရာနဲ႔ သတင္းစာဆရာေတြ၊ ဦးမူတို႔လို မိတ္ေဆြေတြ လိုက္ပို႔တာကို ျပန္ျမင္ေနမိေတာ့တယ္။ ခ်မ္းျမသာစည္ ေလဆိပ္ေရာက္ေတာ့ မင္းက ကိုယ့္နားမွာ ထိုင္ၿပီး မွာခ်င္တာေတြ မွာလိုတဲ့အခါမွာ စံုေထာက္အရာ႐ွိတဦးက ဘာမ်ားေျပာမွာပါ လိမ့္ဆိုၿပီး၊ တို႔ ၂ ေယာက္ စကားေျပာတာကို အတင္း၀င္နားေထာင္တာေတြ၊ မင္းဟာ သတၱိေကာင္းတဲ့ မိန္းမျဖစ္ၿပီး၊ ကိုယ့္ကို ရန္ကုန္ပို႔ဘို႔ ေလဆိပ္ကို ေခၚလာတဲ့အခါ မ်က္ရည္က်တာေတြကို ျမင္ေယာင္ေန တယ္။

Continue reading