မေန႔နံနက္က ဗုိလ္ခ်ဳပ္တုိ႔ အနိစၥေရာက္ရွာၿပီ။ တနလၤာေန႔ (၁၄-၇-၁၉၄၇)ကပင္ သူတုိ႔ကုိ ေတြ႔ခ့ဲရေသးသည္။

တနလၤာေန႔ညေနပုိင္း စာသင္တန္းမရိွ၍ ကြ်ႏု္ပ္ အိပ္ရာေပၚတြင္ စာဖတ္ရင္း တေမွးအိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ ထုိအခုိက္ ဆရာခင္ေဇာ္လာ၍ ေခါက္ဆဲြေမာင္ေမာင္ထံတြင္ ဂ်ပန္လက္ထက္က ေပ်ာက္သြားေသာ စာရြက္စာတမ္းမ်ားရိွသည္ၾကား၍ သြားေမးၾကရေအာင္ဟု ေျပာသျဖင့္ လုိက္သြားသည္။ ထင္ဖတ္အိမ္တြင္ ငါးလက္ခြာငါးေျခာက္ ႏွင့္ လက္ဖက္ရည္ၾကမ္း ေမာ့ၿပီး ဆရာခင္ေဇာ္၊ ေမာင္ထင္၊ ကြ်ႏု္ပ္ပါ သုံးဦးသား အတြင္း၀န္မ်ား႐ုံးသုိ႔ သြားၾကသည္။ ကားကုိဆုိက္ၿပီး လႊတ္ေတာ္ေရွ႕ကုိ ျဖတ္သြားေသာအခါ ၀ရံတာတြင္ ဆရာဦးဘခ်ဳိ ႏွင့္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္တုိ႔ စကားေျပာေနၾကသည္ကုိျမင္၍ ကြ်ႏု္ပ္တုိ႔သုံးဦးသား ကပ္သြားကာ စကား၀ုိင္းဖဲြ႔ၾကသည္။
ဗုိလ္ခ်ဳပ္သည္ ဘန္ေကာက္လုံခ်ည္ နံ႔သာေရာင္ႏွင့္ ပုိးအက်ႌ ၀တ္ထားသည္။ တပတ္သားခန္႔ရိွေသာ မုတ္ဆိတ္ႏွင့္ ႏႈတ္ခမ္းေမြး ေလးငါးဆယ္ပင္ရိွသည္။ ညွပ္ဖိနပ္ စီးထားသည္။ လုံခ်ည္ကုိ မကာ မကာ စကားေျပာသည္။ ေကာလိပ္ေက်ာင္းေရာက္ခါစ ေက်ာင္းသားငယ္ႏွင့္တူသည္။
တနဂၤေႏြေန႔က သူ႔မိန္႔ခြန္းကုိ အသံလႊင့္သည့္အေၾကာင္းႏွင့္စပ္၍ စကားေျပာၾကသည္။ သူ လက္တန္းေျပာသမွ်တြင္ ထုိေန႔က ေျပာေသာစကားကုိ သူအႀကိဳက္ဆုံးျဖစ္သည္ဟု သူေျပာသည္။
“ကြ်န္ေတာ္က လုိရမယ္ရ မွတ္သားထားတ့ဲ ဖုိင္တဲြေတြကုိ ဆဲြလာၿပီး ေျပာတာကုိ စီစဥ္ၿပီးသားစကားကုိ ေျပာတယ္လုိ႔ ထင္ၾကမွာပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ အလုပ္႐ႈပ္ေနလုိ႔ မစီစဥ္ မေရးသားခ့ဲႏုိင္ဘူး။ ေျပာခ်င္တာကေလးေတြကုိသာ ေတးလာရတယ္။ ဒါေပမယ့္ မေန႔ကစကားကုိ ကြ်န္ေတာ္လက္တန္းေျပာသမွ်မွာ အေကာင္းဆုံးလုိ႔ ထင္တာပဲ။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ဘယ္လုိအသံလႊင့္သလဲ” ဟု ကုိထင္တုိ႔ဘက္သုိ႔ လွည့္၍ေမးသည္။ “ၾကမ္းတ့ဲအပုိင္းေတြကုိ ျဖတ္ၿပီး ေကာင္းတာေတြကုိ လႊင့္ပါတယ္”ဟု ျပန္ေျဖသည္။ “အုိ အဆီအသားေတြကုိ ခ်န္ခ့ဲတာကုိးဗ်။ ဟုိဟာေတြမွ အဆီေတြပဲ။ ဒီလုိေျပာမွ ထိတယ္၊ မိတယ္” ဟု ဆုိကာ သူငယ္စဥ္က တရားေဟာခ့ဲပုံေတြကုိ ေျပာျပသည္။
“တခါေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ရယ္၊ ဆရာႀကီးရယ္၊ သခင္စုိးရယ္ မႏၱေလးမွာ တရားေဟာၾကတယ္။ မႏၱေလးကုိလည္း ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ မသိဘဲကုိး။ သည္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔က အသံခ်ဲ႕စက္ႀကီးနဲ႔ ေဟာတာေပါ့။ Continue reading