Tag Archive: ဒဂုန္တာရာ


ျမန္မာ့အမ်ိဳးသား ေခါင္းေဆာင္ၾကီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကုိ ရုိင္းစုိင္းတဲ႔၊ ေဒါသၾကီး ဘုက်တဲ႔ ေအာင္ဆန္း၊ သုိ႔ေသာ္ တုိင္းျပည္လြတ္လပ္ေရးအတြက္ တစုိက္မတ္မတ္ ေဆာင္ရြက္ သြားတဲ႔ ေအာင္ဆန္းအျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဗုိလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ငယ္ေပါင္းမဟုတ္ေသာၾကီးေဖာ္ ဆရာၾကီး ဒဂုန္တာရာ ကေရးဖြဲ႔ခ်ယ္မႈန္းထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
Download လုပ္ရန္……..
download here!

၁၉၆၇ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၅ ရက္၊ အင္းစိန္မွထြက္လာေသာ ဒတ္ဆန္းကားသည္ ၾကည့္ျမင္တိုင္၊ လမ္းမေတာ္ စသည့္ရပ္ကြက္မ်ား၌ လူအခ်ိဳ႔ကို ခ်ခဲ့ၿပီးေနာက္ ဘုရားလမ္းသို႔ ေကြ႔လိုက္ေလသည္။
သစ္ပင္၊ တိုက္တာ၊ အိမ္ယာ၊ ေစ်းဆိုင္၊ လူမ်ား၊ ကားမ်ားသည္ ပန္းေရာင္ ျမဴမင္းလြင္ေအာက္၌ ယိမ္းထိုးေနၾကသည္။ ျပာသိုလမို႔ ျမဴရိပ္မစင္၊ ႏွင္းေငြ႔က်န္၊ ကတၱရာေစး လမ္းမႀကီးမွာ ဖဲႀကိဳးအနက္ခင္းထား၍ ကားေကြ႔လိုက္ေသာအခါ တြန္႔သြား၏။ ေကာင္းကင္ျပာ ထဲမွ ေ႐ႊ၀ါေရာင္ ၾကယ္ပြင့္ႀကီးမွာ ႀကီးလွပါကလား။ ေဆး႐ံုႀကီး၀င္းထဲ၌ ေဆးသုတ္ထားေသာ ကစားစရာ ေသတၱာခြံႀကီး ဘယ္တုန္းက ေရာက္ေနပါလိမ့္။ သံပတ္ေပးထားေသာ မိန္းမ႐ုပ္မ်ား သည္ တေတာက္ေတာက္ ခုတ္ေမာင္းေနၾက၏။ ကစားစရာ စက္႐ံုမွ ပံုစံထုတ္ဆရာမွာ ကုလားေသြးပါသည္ထင့္၊ မွားယြင္း၍ ၀ါေသာ၊ ျဖဴေသာ၊ မဲေသာ၊ ကြက္ေသာ ဗိုက္သားတို႔ကို ေဖာ္ေပးထားၾက၏။ ဖဲျပားအနက္ႀကီးသည္ တြန္႔ကာ ခ်ိဳင့္သြား၏။ သစ္ကိုင္းမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို လာ၍ ထိခတ္သည္။ ျခေသၤ့ႀကီး ၂ ေကာင္သည္ လည္ဆံေမြးထလ်က္ ကၽြန္ေတာ့္ထံ ေျပးလာေလၿပီ။ အလို….။

‘ေျဖးေျဖးေမာင္းပါဗ်ာ’
ကားေမာင္းပို႔သူ စစ္ဗိုလ္သည္ ျပံဳးျမျမလုပ္ေန၏။ ကားအ႐ွိန္သည္ အနည္းငယ္ ေလ်ာ့လာသည္။
မဟာေ႐ႊေစတီႀကီးမွ ေ႐ႊေရာင္သည္ ျမင္ကြင္းကို လာ၍ ႐ိုက္လိုက္သည္။ စိမ္းေသာ သစ္ကိုင္းမ်ားသည္ ငံု႔မိုးညြတ္ကိုင္းေနရမွ အေပၚသို႔ ျပန္တက္သြားၾကေလၿပီ။ Continue reading

ခေရပင္ရိပ္
အ႐ွင္လႈပ္႐ွား၊ ေနေျပာက္က်ား၀ယ္
မႈန္၀ါးထိုးဆင္၊ တြင္းေပါက္၀င္က
သစ္ပင္ကိုင္း႐ြက္၊ တြဲေလာင္းခက္သည္
ေျမကြက္၀ကၤပါတည္း။ ။


ထိုေနရာ၀ယ္
ဇရာလိပ္တြန္႔၊ ပါးပ်ဥ္းလြန္႔ႏွင့္
စန္႔စန္႔မေန၊ အျမစ္ေခြသည္
ဤေျမခ်ာမင္း၊ ပင္ေျခရင္း႐ွိ
ေျမတြင္းေပါက္၀၊ ႂကြက္တေကာင္သည္
အေမွာင္ရိပ္သို႔ ထြက္ေလလ်င္း။ ။

သစ္ခြၾကားမွ
ဘြားကနဲထြက္၊ က်ီးျပာငွက္လည္း
ကိုင္းခက္ကိုလႈပ္၊ ေတာင္ပံသုတ္၍
ေခ်ာင္းကုပ္ေနဟန္၊ ႂကြက္မဲထံသို႔
လ်င္ျမန္ထိုးခ်၊ ႏႈတ္သီးဟလ်က္
အ….အ….ေအာ္ကာ တိုက္ခိုက္၏။ ။

ေ႐ွာင္တခင္လ်င္
ေျမတြင္းေအာင္းႂကြက္၊ ယာဥ္ပ်ံငွက္ႏွင့္
က်သက္ခုန္ႂကြ၊ လူးလိမ့္ၾကလ်က္
အ…အ..သံျမည္၊ ညံစည္စည္တည့္
ႏိုင္မည္႐ႈံးခင္း၊ သတ္ပုတ္ျခင္းသည္
႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္ ၀င္း၀င္းလက္။ ။

ျပင္းျပင္းထန္ၿပီ
တျပန္စီလိမ့္၊ နပန္းလွိမ့္၍
သိမ့္သိမ့္ဘယ္ညာ၊ လူးလြန္႔ကာလ်င္
ႂကြက္မွာပူးကပ္၊ ေျမာင္းေရစပ္သို႔
လွည့္သတ္ေျပာက္ၾကား၊ တြန္းလွန္ျငားက
စြမ္းအား မနိုင္႔တႏိုင္ျဖင့္။ ။

ေနာက္ဆံုးတိုက္ပြဲ
ဆင္ႏႊဲမာန္ျပင္း၊ စစ္တလင္း၀ယ္
တင္းတင္းအဟုန္၊ ကိုက္ခဲကုန္ၿပီ
မုန္တိုင္းေသနဂၤဗ်ဴဟာ။ ။

ဤတိုက္ပြဲတြင္
မဲမဲလႈပ္လႈပ္၊ သားခ်င္းျမဳပ္လ်က္
ျဖဲဆုတ္ေသြးခ်င္း၊ လိမ္းကပ္ဆင္းၾက
ျမႇင္းျမႇင္းထိုးဆြဲ၊ က်ီးျပာမဲကို
ျပန္ခဲႂကြက္က၊ လွိမ့္လွိမ့္ခ်ေသာ္
ေျမာင္း၀ထိပ္စြန္း၊ ခုခံတြန္းယင္း
က်ီးကန္းေရသို႔က်ေလ၏။ ။

ၾကည့္ေနစဥ္ပင္
ႏံုးအင္ပန္းလ်၊ ေ႐ြ႔ေ႐ြ႔ထ၍
ကင္းပလြတ္ေျမာက္၊ နဲ႔နဲ႔ေလွ်ာက္လ်က္
ေပါက္၀သူ႔တြင္း၊ သက္ကာဆင္းသည္
ႂကြက္မင္း ျပန္လည္ ေျမသို႔ေအာင္းသတည္း။

ဒဂုန္တာရာ
သမာဓိသတင္းစာ၊ ၁၉၄၈။
{ဒဂုန္တာရာရဲ႔ ‘အလကၤာ’ စာအုပ္၊ ၁၉၆၂ ႏို၀င္ဘာ၊ ပထမႏႈိပ္ျခင္းက ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။}


မိုးကုပ္ကုပ္၀ယ္
အို- ႐ုတ္တရက္၊ မ်ဥ္းျဖဴစက္၍
ကြဲအက္ေၾကာင္းရာ၊ ဟ ဟ လာၿပီး
မိုးျပာကိုျဖတ္၊ ပတၱျမားရည္
စီးလည္အဟုန္၊ နီျမန္းကုန္သည္
အာ႐ုဏ္ေပၚစ ၀ိုးတ၀ါး။


မႈန္မႊားမႊားလွ်င္
၀ိုး၀ါးတိတ္ဆိတ္၊ ၾကယ္ေရာင္ရိပ္၀ယ္
ျမစ္ဆိပ္ႏွင့္လည္း၊ မနီးမေ၀း
ေခ်ာင္း႐ိုးေဘးမွ၊ ေျဖးေျဖးညႇင္းညႇင္း
ေလွတစင္းထက္၊ ေတာတြင္းသားပ်ိဳ
ဖ်ဥ္လက္တိုႏွင့္၊ ကိုယ္ကို၀ပ္၍
စိုက္စိုက္ေ႐ြ႔သည္၊ ေျခာက္ေသြ႔ျမက္ထံုး
ေကာက္႐ိုးဖံုးလ်က္၊ ကြယ္ပုန္း၀ွက္လာ
ယူကာလက္ေထာက္၊ အလ်ားေမွာက္သည္
ေလွေအာက္၀မ္းမွ စက္ေသနတ္။

အေမွာင္ရိပ္၀ယ္
ေမွးမွိတ္ၿငိမ္သက္၊ ေခ်ာင္းေကြ႔ထက္တြင္
အုပ္႐ွက္ေထြးေရာ၊ သင္ေပါင္းေတာ၏
ေနာက္ေက်ာေစးပ်စ္၊ ေသာင္ေရစစ္မွ
ဖက္ဆစ္ကင္းေစာင့္ စစ္စခန္း။

ေခ်ာင္းကိုေကြ႔ေသာ္
ေတြ႔လွ်င္ေတြ႔ခ်င္း၊ ေျမငူရင္းသို႔
ခ်ဥ္းကပ္ေလွာ္ကာ၊ နီး၍လာလွ်င္
အသာ႐ုတ္ခ်င္း၊ တိတ္ဆိတ္မင္းကို
ၿဖိဳခြင္းျပင္းထန္၊ ေသနတ္သံသည္
ျမစ္ယံ ပဲ့တင္ ထပ္သတည္း။

ေငြလေရာင္လွ်င္
အေမွာင္ညရိပ္၊ ေသးေသးစိပ္သား
မိုးထိပ္တိမ္ေမာ္၊ ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေပၚသည္
စေႏၵာ္ၿပံဳးလွည့္၊ ငံ႔ုကာၾကည့္႐ွင့္
ထြန္းသည့္ညဥ့္ခါ၊ ထိန္ထိန္သာေသာ္
က်ယ္စြ၀န္းလ်ား၊ လယ္ကြင္းနားမွ
ေတာဖ်ားညိဳ႔အုပ္၊ မွိတ္တုတ္တုတ္လွ်င္
ယိမ္းလႈပ္ျပကာ၊ မီးအိမ္၀ါႏွင့္
အာကာျပာမိႈင္း၊ တြဲလြဲဆိုင္း၍
ျဖဴ၀ိုင္းစက္စက္၊ ဆင္းလာသက္မွ
လက္လက္ေရာင္ထင္၊ က်သြင္သြင္သည္
ေလယာဥ္ေပၚမွ စစ္ရိကၡာ။

႐ြာတ႐ြာကား
မိႈင္းျပာမဲညိဳ႔၊ မီး႐ိႈ႔ေလာင္ကၽြမ္း
တင္း၀င္ရမ္းေၾကာင့္၊ ပရမ္းပတာ
ထြက္ေျပး႐ွာရ၊ လဟာေသြ႔ေသြ႔
ခိုးေငြ႔ေ၀ေ၀၊ မီးေလာင္ေျမမွ
ႏြမ္းေခြေပ်ာင္းယဲ့၊ ညင္းေလဖြဲ႔က
သဲ့သဲ့ေခြးေဟာင္သံတကား။

ခေရပြင့္လွ်င္
ေႂကြရင့္၀ါ၀ါ၊ ေျမ၌မွာလွ်င္
ေရာကာေပါင္း႐ွက္၊ ေဟာင္းသစ္႐ြက္ႏွင့္
တ၀က္ေမာင္းနီ၊ ေ၀့လည္လည္ကို
ေလခ်ီသုတ္ျဖဴး၊ နီ၀ါကူးသည္
ေႏြဦးေပါက္မို႔ ေရာ္႐ြက္ေႂကြ။

ရင့္ေႂကြေညာင္းသည္
႐ြက္ေဟာင္းစြန္႔ပစ္၊ ဘ၀သစ္သို႔
သနစ္ေျပာင္းမည္၊ ဖူးသစ္မီသည္
အနီထဲမွၾကယ္ျဖဴပြင့္။

ဒဂုန္တာရာ
{တာရာမဂၢဇင္း၊ ၁၉၄၇}
[ဒဂုန္တာရာ၏ဒဂုန္တာရာ ႏွင့္ သူ၏ကဗ်ာ၊ စာအုပ္ ဒုတိယႏွိပ္ျခင္း၊ ၁၉၆၇ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။]